Wonen in Kvikne
|
|
| Kvikne dd 22-04-2007 geschreven door Joost Hei hei, 19 April was het alweer twee jaar geleden dat we hier aankwamen. Wat gaat de tijd toch hard. In al onze weblogs hebben jullie steeds kunnen lezen dat we het erg naar ons zin hebben hier, en dat is nog steeds zo. We willen voor geen goud meer terug naar Nederland. We geloven niet dat we nog zouden kunnen wennen aan de drukte en het dicht op elkaar wonen. We blijven zo genieten van de rust, de stilte, het uitzicht, de schone lucht, de sneeuw niet te vergeten. En jawel, er ligt nog volop sneeuw bij ons, vandaag heeft het zelfs de hele dag gesneeuwd. Alles is nog steeds spierwit met hier en daar een kale grasplek. De temperatuur 's nachts ligt nog steeds onder het vriespunt, en overdag kan het oplopen tot zo'n 15 graden. De dagen zijn nu 10 uur langer dan de kortste dag in december. Het blijft 's avonds dus al lekker lang licht.
Met Pasen hadden we allebei 'n weekje vrij en hebben we bezoek gehad van Hélène en Eugène, die we kennen van de noorse les in Nederland. Zij wonen aan de andere kant van Jotunheimen. Het was weer erg gezellig zo met z'n vieren.
We hadden ook nog een klein ongelukje met de auto, ik reed de x-trail achteruit en zag niet dat er nog een auto aan de andere kant van de weg stond geparkeerd, met als gevolg dat de achterportier van die auto volledig gedeukt uit de strijd kwam, en onze bumper slechts wat lakschade had opgelopen. Enfin, een briefje onder zijn ruitenwisser geplaatst, met ons telefoonnummer erop. De andere dag belde hij. Hij was, ondanks de schade, erg blij dat we een briefje achtergelaten hadden. Schadeformulier opgemaakt, en nu maar afwachten wat de verzekering ermee doet.
Na Pasen, op het werk, een spier in m'n rug zodanig overbelast, dat ik niet meer rechtop kon staan van de pijn. Gelukkig kon ik 's avonds bij de dienst- doende arts, 40 km verderop in Sør-Fron, terecht. Een spuit gekregen, en een zetpil voor de nacht, waardoor ik gelukkig zonder al te veel pijn de nacht ben doorgekomen. Moest wel spierverslappers slikken, en rust houden tot en met zondag. Daarna kon ik gelukkig weer aan de slag, want thuis zitten is niks voor mij.
Saskia werkt nog steeds erg veel, bijna fulltime. Ook heeft ze intussen een interne medicijncursus gedaan, zodat ze nu legaal medicijnen uit kan delen en spuiten kan zetten. Ze vond de theorie best pittig, in het Noors, maar ondanks haar twijfels is ze uiteraard geslaagd, en heeft ze er weer een papiertje bij.
Guusje is weer veel buiten, en weet waar ze muizen kan vangen, dus worden we weer regelmatig verwend met een kadootje. Ook wil ze elke keer met ons mee als we gaan wandelen, laatst hebben we ze mee laten lopen. Na zo'n twee kilometer zijn we toch maar weer huiswaarts gegaan. Gisterenavond gingen we te voet naar Thor en Anne-kari, en jawel Guusje kwam ons weer achterna. Dus vanaf nu moeten we ze binnenhouden als we te voet weggaan. Anne-Kari had heerlijk gekookt, o.a. zelf geschoten elandenvlees, het was weer bijzonder gezellig.
Lieve groetjes van ons.
|
|
|